Hoe werkt het preferentiebeleid voor medicijnen?

Preferentiebeleid medicijnenJe zult het vast wel eens meegemaakt hebben in de apotheek: een plotse verandering van leverancier of merk van uw geneesmiddel. Zorgverzekeraars kiezen er steeds vaker voor om alleen nog goedkopere varianten van geneesmiddelen te vergoeden. Zorgverzekeraars maken hier gebruik van middels het zogenaamde preferentiebeleid. Dit is een bevoegdheid die hen gegeven is door de Zorgverzekeringswet (Zvw).

Wat is het doel van het preferentiebeleid?

Het doel van het preferentiebeleid is om prijsconcurrentie te laten ontstaan en zo de kosten van het vergoeden van geneesmiddelen beheersbaar te houden. Zorgverzekeraars zijn hier vrij in om zelf aan te geven welke en hoeveel geneesmiddelen ze als preferent aanwijzen. De zorgverzekeraar kan alle geneesmiddelen aanwijzen die door het Geneesmiddelenvergoedingssysteem (GVS) zijn toegelaten voor vergoeding, maar de zorgverzekeraar kan ook een hele beperkte groep geneesmiddelen kiezen. Vanuit artikel 2.8 van het Besluit Zorgverzekering zijn er gelukkig grenzen gesteld aan deze voorkeuren. Zo moet de zorgverzekeraar minstens één geneesmiddel aanwijzen per werkzame stof. In dit kader wordt niet gekeken naar de sterkte, toedieningsvorm of leverancier.

Dikwijls kiest de zorgverzekeraar de goedkoopste leverancier, maar er kan ook gekozen worden voor een ander middel dat duurder is. Vaak krijgt de zorgverzekeraar dan achteraf een kortingsprijs van de leverancier berekend op basis van de door de apotheek gedeclareerde middelen. De openbare prijs wordt niet aangepast en de uiteindelijke overeengekomen prijs blijft onder de partijen.

Medische noodzaak en het preferentiebeleid

Verzekerden die op grond van medische noodzaak het preferente middel niet kunnen gebruiken, moeten hierin tegemoet gekomen worden. De beperking van de keuze in geneesmiddel van de zorgverzekeraar geldt daarom niet wanneer dit ten koste zou gaan aan de gezondheid van de verzekerde. De arts kan aangeven op het recept wanneer er sprake is van deze medische noodzaak. Zorgverzekeraars zijn zelf verantwoordelijk voor de controle of aan deze volwaarde voldaan is.

Pakjesprijsmodel

Hoewel de meeste verzekeraars gebruik maken van het preferentiebeleid, bestaat er ook een ander model om de kosten van geneesmiddelen te beperken. Dit model wordt het pakjesprijsmodel genoemd en zoals de naam al suggereert, krijgen apothekers een vaste prijs voor een bepaalde hoeveelheid geneesmiddelen,  ongeacht van welk merk/leverancier het afkomstig is of wat voor medicijn in het pakje zit. Dit houdt in dat apothekers voor dure en goedkope middelen allemaal dezelfde vergoeding ontvangen.

De apothekers kunnen zelf kiezen of ze een contract aangaan met de zorgverzekeraars volgens dit model of dat kiezen voor een contract met het preferentiebeleid. Medische noodzaak speelt binnen het pakjesprijsmodel geen rol, aangezien apothekers verplicht zijn geneesmiddelen te verstrekken tegen de prijs die is vastgelegd in het model.

Het grote voordeel van het preferentiebeleid is de kostenbesparing in de farmaceutische zorg. Door dit beleid daalden de prijzen van de belangrijkste ‘merkloze’ geneesmiddelen met gemiddeld 85%. Dit leverde een besparing op van 750-900 miljoen euro in de afgelopen 5 jaar (onderzoek NZa). Een nadeel zijn de toegenomen administratieve en logistieke werkzaamheden in de apotheek. Ook kan het tot verwarring leiden bij patiënten en zelfs fouten bij inname, omdat het preferente middel steeds verandert door wisselende prijzen. Bovendien worden in sommige gevallen niet alle toedieningsvormen en sterktes meer vergoed en geldt er een eigen bijdrage.

Zorgvergelijker 2017

Geboortedatum
Eigen risico